Pokój

Zegar wskazuje za piętnaście trzecią. W lustrze widnieje alternatywna wersja pokoju. Za szkłem oświetlenie jest cieplejsze, kolor ścian mniej krzykliwy, a co najważniejsze nie widać ciemnego kąta, który wzbudza niepokój.

Pod drewnianą ramą, w którą zwierciadło zostało oprawione, stoi kamienny wazon, a w nim sztuczne białe kwiatki. Obok patera na owoce, która – gdy dłużej jej się przyjrzeć – przypomina szczupła kobietę ze wzniesionymi rękoma.

W bliskim sąsiedztwie o ścianę opiera się spory regał. Za oszklonymi drzwiami książki przepychają się, kłócąc się o miejsce przy oknie, co powoduje chaos na półkach. Między drewnianymi nóżkami na nieco jaśniejszej podłodze leży czarny kot o białych łapkach i czujnie spogląda na człowieka siedzącego na kanapie.